Altijd een goed moment voor iets nieuws

Vandaag, 30 oktober 2014.

 

Ik zit voor het eerst zowaar in de Stations huiskamer op het prachtige Rotterdam Centraal. Ik wilde er al weken eens heen, lekker werken op een drukke plek. Ben gek op thuis werken, alleen doe ik dit thuis werken het liefst niet thuis. Thuis is rustig, zo stil, na pakweg een uurtje is m’n concentratie totaal uit het raam en zit ik alleen nog maar sloom achter de buis naar TLC te kijken, niet echt om intelligent van te worden.

Maar nee, vandaag werk ik thuis op centraal. Het Rotterdam Centraal dat mij het afgelopen jaar, en eigenlijk al best een beetje eerder zoveel heeft gebracht. Een deur naar m’n nieuwe baan, en uiteindelijk zelfs de deur naar mijn nieuwe leven. Ik kom graag op centraal, iedereen druk en iedereen onderweg. Mensen onderweg naar hun werk, familie vrienden, hun minnaar of minnares, of gewoon een dagje uit. Toen ik net uit het raam keek, zag ik zowaar een prachtige bruid, en de liefde van haar leven die er wat onbenullig achteraan liep. Bruidsfoto’s maken op centraal, hoe Rotterdams kan je zijn. 

De afgelopen 3 jaar ben ik van mijn leven nog nooit zo vaak op centraal geweest, ’s ochtends vroeg op weg met de Thalys. Werken in het buitenland. Het klinkt zo sexy, maar het is zo, ja hoe zeg je dat, saai, sloom, sleurend… Ik haat negativiteit, heb al bijna een allergie voor negatieve woorden, dus saai, sloom en sleurend zijn nou niet bepaald fijne woordkeuzes, maar ik denk toch dat het hier op neer komt. Maar laat ik het positief houden. Onderweg met de Thalys, een koffietje halen bij de Dudok, wat werken in de trein en voor je het weet rijd je het prachtige Gare du Nord binnen. De Parijzenaren zijn zeker niet zoals de Rotterdammers, maar ach, ze hebben wel een verdomd mooie stad gebouwd! Ook het heerlijke dutje in die heerlijk Thalys rode stoel, waar ik me echt niet tegen kon verzetten als ik na een lange dag terug naar Rotterdam boemelde was toch vaak een hoogtepunt van m’n dag!

Nu is centraal bijna het verlengde van mijn huiskamer, misschien kan ik daarom hier zo goed thuiswerken. Het voelt als thuis, het enige verschil; centraal is iets drukker en waardoor mijn concentratie iets gemakkelijker in mijn hoofd blijft en niet direct het raam uitvliegt. Verbazingwekkend hoeveel mensen er constant door het station lopen, mijn soms erg simplistische gedachte denkt dan eigenlijk, ‘wat doen die mensen hier, moeten ze niet werken?’ Werken in een kantoor, achter een bureau, gewoon van 9 tot 17, zoals alle normale mensen doen. Maar ja, ik loop er ook, terwijl ik eigenlijk gewoon full time loonslaaf ben. Lekker aan de koffie, heel interessant met m’n nieuwe laptop, en hippe pet op m’n hoofd. Waarschijnlijk denken andere simplistische mensen exact hetzelfde over mij; heb je geen baan, moet je niet iets nuttigs doen?! Maar mijn antwoord is gemakkelijk, ‘Ja ik heb een baan’. Ik wordt zowaar betaald om hier te zitten! Wat een feest, wat een genot, het Rotterdamse leven is zo gek nog niet!